fUji's profilefUjiPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 18 วันครบรอบวันนี้.... 18 พย. 49
ปีที่แล้ว ... ก็เท่ากับว่า เพิ่งมาจากเวียดนามเอง อาจจะเริ่มฝึกงานผลัดสุดท้าย หรือไม่ก็สอบไฟนอล ประมาณนี้
แต่วันนี้ ในปีนี้...ก็ครบ 2 เดือนพอดี ที่ได้เริ่มงาน รง.
สองเดือนที่ผ่านมา จะว่าไป เรื่องงาน ก็โอเค เรียนรู้ได้อยู่บ้าง
แต่ไม่ได้ถูกต้องเสียทั้งหมด ทั้งที่ สองเดือน ก็นับเป็นเวลาที่มากเหมือนกัน
วันก่อนคุยกะหนิง ธีรดา (ชวนมาทำที่ รง.) ความคิดความอ่านของหนิง มันช่างสุดยอด
บางที เราเซ็ง ๆ พอคิดถึงไอ้หนิง ก็ทำให้ฮึดสู้ได้เหมือนกัน
นับว่าเป็นหนี้บุญคุณมันอยู่นะ
อะไรนะ..ที่ทำให้แต่ละคนช่างแตกต่างกันซะขนาดนั้น.....
วันนี้วันหยุด...ก็ได้นอนเต็มเหยียดเลย...แต่ไอ้อ้นก็โทรมาเล่าสารทุกข์สุก ๆ ดิบๆ ให้ฟังแต่เช้า
ตอนนั้น ถึงได้รู้สึกว่า อะไร ๆ ที่ว่าเซ็ง ๆ แย่ ๆ
ถ้าลองถอยออกมามองซักนิด ก็คงดูว่าเป็นเรื่องเล็กมาก ๆ
เพราะตอนฟังเรื่องไอ้อ้น...เรา (ซึ่งถือว่า ไม่ใช่เจ้าของปัญหา เลยถือว่าเป็นคนถอยออกมามอง)
รู้สึกว่า.....มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรมาก ส่วนนึงอาจเพราะเราไม่ได้เจอเองด้วย
แต่ยังไง ๆ ซะ เพื่อนก็ย่อมเข้าใจเพื่อน
ฉะนั้น มิลค์ ก็ต้องเข้าใจอ้น .... และไม่มีทางโกรธอ้นแน่นอน
ทีนี้...เราลองมามองตัวเองมั่งดิ....ถ้าเราอยู่ในเคสเดียวกัน แน่นอน เราก็ตอ้งรู้สึกแบบไอ้อ้น จริงมะ
นั่นแหละ...ทางออก
วันก่อนโน้นคุยกะโจ้แฮะ.....เพราะว่า ได้ข่าวว่าโจ้จะเรียนต่อด้วย และก็ต้องถามข้อมูลคลินิกกะโจ้ด้วย
เห็นค้องไง
แต่ก็ได้คุยแต่เรื่องงาน
เย็นวันถัดมา โจ้ก็โทรมาคุยเรื่อยเปื่อย
เออ.....ดีแฮะ ได้คุยกะเพื่อนเนี่ย มันดีมากๆ เลย
ความรู้สึก อะไรๆ ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาเต็ม.....
แปลกแฮะ
สมองเนี่ยมันเก็บเข้าไปได้ไงเยอะแยะขนาดนั้น
ขนาดภาพนะ ยังชัดแจ๋วเลย
เฮ้อ....อดีตไปและ....ช่วงนี้ก็หาเงินกันทุกคน
ไม่ว่างมาทำอะไรเหมือนเรียนแล้วล่ะ
ที่ทำงานใหม่ก็ดี......
เพื่อนร่วมงานเยอะ
แต่ยังไม่สนิทเท่าไหร่
ทีห้องก็มีวัยเดียวกันอยู่ 3 คน แต่ละคนก็ต่างกันซะ
อย่างปอ ก็นิ่งสุด ๆ ส่วนโอ๊ะ ก็ซุ่มเงียบ ส่วนพี่หลี....ไม่รู้อารมณ์จริงๆ ก็เลยคุยแบบห่างเหินกันอยู่นิดหน่อย
อีกหน่อยคงสนิทมั้ง...ปน ๆ กันไป...แต่ 22 ธค.นี้ น้อง ๆ จะมาดูงานด้วย
เหมือนที่เราเคยทำ ปีที่แล้ว
วิ้ว.....ดีใจจัง
ช่วงนี้ทำตัวเพื่อคนอื่นตลอดเลย
ทั้งคนที่บริษัท คนที่บ้าน
จะมีซักช่วงมั้ยว้า...ที่จะได้ทำอะไรให้ตัวเองมั่ง
ได้เที่ยว ได้พักผ่อน ได้ทำอะไรที่อยากทำ
......รอ.......อย่างเดียว
สุดท้ายและ ขี้เกียจเตือนตัวเอง
ช่วงนี้ทำตัวเสเพล กิน นอน ไม่ได้ทำตัวอะไรให้มีประโยชน์
อุตส่าห์ได้มีเวลาอยู่กะตัวเองเยอะขึ้นแล้วเชียว
รึว่า...ไอ้พฤติกรรมนี้จะติดตัวเราไปตลอด
ก็เล่นขี้เกียจแก้นี่หว่า ช่วยไม่ได้
ออ.......
ที่ รง. ไม่รู้จักคำว่า เซ็งเป็ด กันซักคน
อารายว้า คำเก่าแล้ว ยังไม่รู้กันอีก
วันนึงเผลอพูดออกไป
เราเลยถูกใคร ๆ เรียกว่า น้องเป็ด
เฮ้อ...เครียด
ปล. สำหรับเรื่องความรัก ไอ้ระ อาสาจะเป็นคนส่งสารให้....
จริง ๆ นอนคิดดี ๆ แล้ว
ก็รู้สึกว่า คนที่เราแอบชอบเนี่ย.....ไม่ได้คิดตรงกันเลยซักนิด
เลยตาสว่าง เลิกคิดถึงไปเลย
นี่ขนาดยังไม่ได้รักนะ...แค่รู้สึกดีๆ ด้วย
มันยังตัดยากขนาดนี้เลย
แล้วถ้าเป็นแฟนกันไปเลยล่ะ...โอ้โห....มิน่า คนอกหัก ถึงสุดๆกับชีวิตจริงๆ
ก็ยังดี อย่างน้อยก็ได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ตัดใจ
มันก็คงใกล้เคียงกะอกหักแหละ
พอรู้....ตามที่อยากรู้แล้ว
ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเอาหัวใจอันมีค่า ไปให้คนอื่นดูแล
แต่จะว่าไป เพื่อนในคณะเนี่ย...เหมาะสมที่จะเป็นคนรักมากที่สุดและ
เพราะคงไม่ต้องศึกษาอะไรกันมาก
สนิทกันหมด
ก็ต้องรอดู...เผื่อมีคนไหนน่าสนใจ
หรือ...รอเวลา ที่บุญวาสนาส่งผล
ให้บรรจบเจอกันอีกที.......เหอะๆๆๆๆ
Comments (2)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://fuji070.spaces.live.com/blog/cns!310FC680A37DBED9!195.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
