fUji's profilefUjiPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 20 ปลายสัปดาห์ที่ 3 เดือนกรกฏาคมอาทิตย์นี้เร็วมาก ๆ ทำให้เห็นค่าของเวลามากขึ้น
พี่หยง ตัวแทนขายประกัน บอกว่า มีเงินเป็นล้านก็ซื้อเวลาแม้วินาทีเดียวไม่ได้...
จริง ๆ ซื้อได้นะ แต่ไม่อยากเถียงแก มันแล้วแต่มุมมอง
ยังไงซะ อาทิตย์นี้ก็เร็วอยู่ดี
คืนวันพฤหัสฯ เลี้ยงวันเกิดพี่ต้อม พวกอาเจ๊ นาน ๆ เจอครบแก๊งค์ ก็เอากันใหญ่
อิจฉาปอเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มางาน
เพราะมันโคตรง่วง กลับดึกจริงๆ
ออกจากร้านอาหาร ก็ไปห้องพี่หลีต่อ
ห้องสวยดี แต่ไกลที่ทำงาน
อยู่ในเมือง ชอบ แต่คงไม่ตามเข้ามาอยู่ ตื่นสายไม่ได้
ก่อนไปเลี้ยง ก็มีเรื่องเคืองพี่ต้นเล็กน้อย
แต่ถือซะว่าเราเป็นเด็ก อีกอย่าง คนอย่างเรามันเคืองแป๊ปเดียว
ก็ปล่อยแกไปเหอะ
จริง ๆ อาจารย์เจี๊ยบเคยบอกว่า มีเรื่องอะไรก็ตาม อย่าเอาไปพูดให้คนที่ทำงานฟัง
ก็พยายามที่จะเชื่อฟัง
เพราะคิดว่าเรือ่งนี้มันน่าที่จะเชื่อ
แต่เอาเข้าจริงๆ บางเรื่องมันก็อยากถ่ายเทความเครียดให้คนอื่น
เรื่องไรจะเก็บไว้เน่า ๆ คนเดียว
ก็ขอบใจเจ๊กลอน ที่รับฟัง
ช่วงอาทิตย์ก่อน วิน คู่หูเราลาออก
จะว่าคู่หูก็ไม่ถูก เพราะไม่ค่อยคุยกัน แต่เค้าจับคู่ให้ ...
คนที่นี่เค้าชอบ..จับคู่ผู้ชายกะผู้ชายเนี่ย
นิด ๆ หน่อย ๆ ก็กรี๊ดๆๆๆๆ เดินมาด้วยกันก็กรี๊ด เห็นเป็นดาราไปได้
คราวก่อน ซ้อมดับเพลิง ไปโอบไอ้เทพ เพื่อจับหัวฉีดน้ำ
สาว ๆ โปรดักชั่นก็กรี๊ดๆๆๆๆๆ ... ไรของเค้าเนี่ย
แถมเชียร์เอาอีก ๆๆๆๆๆๆๆ
เอ่ออ ไม่ใช่ละครลิงนะ
เรื่องวิน ก็กะแต่แรกแล้วล่ะ ว่ามาดคุณหนู อย่างงี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน?
มีอย่างที่ไหน เดินเข้าคลังด้วยกันดี ๆ ก็ถามว่า ตัววินเหม็นมั้ย?
วันนี้ลืมฉีดน้ำหอม...????
อยากให้ดม หรือว่าอะไร...ไม่เคลียร์..?? เลยไม่ได้ตอบ
แล้วก็ไปจริงๆ
ก่อนไป แอบส่งสายตามาด้วยวุ้ย..เหอะๆๆๆ
อะโด่ นึกว่าจะแน่
ปิดตำนานก๊อปไมค์ของบริษัทฯ
ยังไงก็ขอโทษ ที่ไม่ได้ไปงานเลี้ยงส่ง
พอดี ติดนัดพี่ลาวัลย์......ขาประจำมื้อเย็น
July 16 อีกวันที่เป็นอะไรไม่ร้วันนี้แปลกพิลึก นั่งทำงานอยู่ดี ๆ ก็คิดถึงบ้านนอกขึ้นมาซะอย่างนั้น
เคยวิ่ง เคยเล่น ทำอะไร ยังไง กะใคร มันชัดไปหมด
ที่ชัดที่สุด ก็เป็นซอยบ้านไอ้ออยตอนเที่ยงๆ ทำไมต้องเที่ยง ๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
เป็นซอยที่ไม่มีอะไรเลย แต่ทำไมเห็นภาพนี้ลอยไปลอยมา
ก็ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เดินเข้าไปในซอยนั้นอีกรึเปล่า รู้แต่ตอนเด็ก ๆ เวลาเล่นก็จะเข้าซอยนี้ประจำ
บ่อยพอ ๆ กะไป โรงเรียนเลยทีเดียว
แม่ไอ้ออย ชื่อหง ตามันชื่อผล ยายมันชื่อดม
ล้อซะจนจำแม่น มันโกรธ แต่ตากะยายมันกลับเอ็นดู
แต่เราก็ไม่เคยเรียกแม่มันว่า อี เหมือนที่เด็กคนอื่นล้อหรอกนะ
เพราะที่บ้านสอนมาดี
ตอนนี้ก็ลาโลกไปหมดแล้ว เหลือไว้แต่ชื่อ
ยายดม เป็นซี้ย่าทา ย่าแท้ๆ ที่เราโคตรรักเลยนะ
เห็นรูปย่าไม่ได้...ต้องร้องไห้ทุกที...ผู้หญิงแก่ ๆ ตัวผอม ๆ หัวหงอกไปหมด
สวยได้ใจมาก
แต่ถึงเราจะโคตรรักยังไง สัญญากะย่าว่าไง
สุดท้าย ก็ทำให้ไม่ทัน แม้แต่ตอนย่าตาย เรายังไม่ได้บวชให้เล้ย
เลวจริงๆ
พอภาพมันกลับมาวนเวียนในหัว ก็ได้แต่เสียดายช่วงเวลา
นั่งเหงา คิดถึงอดีตกว่ายี่สิบปีก่อน
ถ้าเจ้านายเห็น ก็คงหาว่านั่งไร้สาระ
แต่เรากลับรู้สึกว่า มันไม่ได้ไร้สาระซะหน่อย ความสงสัย มันพรั่งพรูออกมา ยิ่งกว่าน้ำตาของคนอกหัก
อยากรู้....ว่าอดีตมันหายไปไหน ใครเป็นคนเก็บอดีตไว้ นอกจากสมองแล้ว มันน่าจะมีที่ไหนซักที่ ที่รวมอดีตเอาไว้
แล้วถ้าที่ตรงนั้นมีจริง.... อดีตมันจะเป็นรูปร่างหน้าตายังไง จะมีความละเอียดเป็นวินาที หรือชั่วโมง หรือ ปี
แล้วมันจะเก็บเป็นคน ๆ ไปรึเปล่า หรือ ไม่จำเพาะ
จะมีใครหาคำตอบให้ได้บ้างมั้ย?
ถ้ามันมีอยู่จริง....จะยอมทำทุกอย่างเลย
เพื่อจะขอไปลบเรื่องบางเรืองที่มันคอยวนลูปกลับมาทำร้ายจิตใจอันงดงามของเรา เหอะๆ
จะลบย่าออกไปดีมั้ยเนี่ย
คิดถึงบ่อยเหลือเกินช่วงนี้
คิดถึงแล้วน้ำตาก็คลอ
น้ำตาคลอ แล้วก็คัดจมูก
หายใจไม่ออก นอนไม่หลับ ทำงานไม่ได้ เจ้านายหักเงินเดือน
หรือจะลบอดีตตอนปีสี่ปีห้า
บ้าบอคอแตก
ปล. ย่าผม ปู่ผม ตาผม ลุงผม ตาผล ยายดม ไอ้ออย ทุกคนที่ร่วมมีชีวิตในอดีตของผม
ไปสู่สุคตืเด้อ..... RIP
ถ้าหากผมจะต้องกลับมาเกิดเป็นคนอีก หมายถึง ยังมีบุญพอน่ะ
ก็ขอให้....ได้มาร่วมสร้างความทรงจำ กันใหม่ แบบว่า สร้างใหม่เร้าใจกว่าเดิม
ภาคสองให้มันกว่าภาคแรก
เพราะตอนนี้ ที่จำได้...มันเยี่ยมยอด อีหลีดิ๊
....แต่วันนี้....ผมคิดถึงทุกคนจริง ๆ... นะ......
วันนี้....ผมเป็นอะไรไม่รู้
ย่ามาหาทีดิ....มาให้กอดหน่อย
มาเข้าฝันก็ได้...ผมคิดถึง
May 18 ภูเขาหน้าโรงงานหน้าโรงงาน มีภูเขาสามสี่ก้อน ทอดตัวเป็นแนวยาวโอบล้อมนิคมฯ ไว้
นิคมที่นี่ ขึ้นชื่อว่า เป็นนิคมที่มีพื้นที่เยอะที่สุดในประเทศ มี โรงงานเป็นร้อย
แต่ทำไมสภาพมันโลโซจังวะ
เทียบอมตะนคร นิคมที่ชลบุรีไม่ได้เลย
ภูเขาสามสี่ก้อนที่ว่า มีถนนวนรอบ ไม่ได้คดเคี้ยวแบบดอยอินทนนท์ ที่เชียงใหม่(เค้าว่ามา)
ว่าง ๆ ก็จะปั่นจักรยานเล่น ตามประสา ปั่นไป อ่อยไป หวังลม ๆ แล้ง ๆว่าจะเจอคนริมทางโบก
ประมาณขอซ้อนท้าย ว่างั้น
บางวันก็ปั่นไปเขตอุตสาหกรรมอาหาร บางวันก็ไปอุตสาหกรรมส่งออก
สนุกดี เด็กโรงงานหน้าตาน่าอนุรักษ์
วันก่อนปั่นไปเขตส่งออก
อยู่ติดตีนเขาเลย ถนนขึ้น ๆ ลง ๆ ดูสวยดี
แต่หมาแม่งเยอะ
เยอะไม่พอ ยังดุชิฟหา ทั้งดุ ทั้งเห่า
พอปั่นไปถึงปุ๊ป แม่งงง ทั้งลูกหลาน พี่พ่อตา ป้าแม่ยาย ลูกสาวลุง มันขนมาหมด
แข่งกันเห่าก็รำคาญจะตายแล้ว ยังแข่งกันไล่งับอีก
ไอ้พวกหมาหมู่เอ๊ย....
เวรกู...ปั่นหนี ก็ขึ้นเขาพอดี กลัวก็กลัว อายก็อาย
ต้องปั่นแบบไม่คิดชีวิต น่องแทบระเบิด กว่าจะหนีมันพ้น
เกือบจะจบชีวิตชายโสด ที่ตีนเขาซะแล้ว
แม่ง วิ่งเร็วยังกะหมาเลยนะ พวกมึง
ขากลับ ลงเขา ค่อยยังชั่ว
เจอมันอีกและ แหม ดักรอยังกะว่ากูเป็นแฟนมึงเลยนะ
คิดถึงกูเหรออออออออออออออออออออ
เอาเลย คราวนี้กูไม่กลัว หนึ่งต่อหนึ่ง
ถ้ามึงวิ่งทัน มึงก็กัดกูเลย กัดกูเล้ย เข้าใจมั้ย กัดกูเล้ยยยยยยยย (กระซิก กระซิก)
แว้บเดียว จักรยานวิ่งปาดหน้า ฟิ้ววววววววววววววววว
โอ้โห สัญชาติญาณยังกะหมา (อีกและ มุกซ้ำ)
แม่งกระโดดใส่เลย ไม่พอ มันยังเรียกเมีย และลูก มาอีก
ไอ้เอี้ยยยยย.....แม่งรุม
ตัว ตัวก็เสียวจะแย่ มึงกะจะข่มขืนกูให้ตายเลยรึไง
ช่างเมิง......เอาเล้ยยยยยยยย....ถ้ามีปัญญา เอาเล้ย
คราวนี้กูมาแบบจรวด จรวดอ้ะ เข้าจายยมะ จรวดดดดดดดดดดดด
ฟิ้ววววววววววววววววววว
ไม่เห็นฝุ่น.................ได้ยินแต่เสียงตามหหลัง
โว้วๆๆๆ สะใจโว้ย
แม่งวิ่งไม่ทันว่ะ
โฮ้ววๆๆๆๆๆๆๆ สะใจ สะใจโว้ยยยยยยยยยยยย
เอาชนะหมาได้ สะใจกูจริงๆ May 06 วันที่อยากร้องไห้ดัง ๆ วันที่อยากให้น้ำตามันไหล กะจะล้างตาให้สะอาดเรื่องเศร้าเรื่องลาโง่
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีลาโง่ตัวหนึ่ง
ดันทุรังในความรักอย่างไม่น่าเชื่อ
ลาโง่หลงรักก้อนหิน
มันคอยทะนุถนอมก้อนหิน เฝ้าห่วงใยก้อนหินตลอดเวลา
ไม่ว่ามันไปกินหญ้าที่ไหน ไกลแค่ไหน
มันจะต้องกลับมาหาก้อนหินก้อนที่มันรักเสมอ
ทำอย่างนี้ทุกวัน
แต่ก้อนหินก็คือก้อนหิน มันยังคงนิ่งเฉย
ลาโง่เริ่มเข้าใจมากขึ้น และตัดใจจากก้อนหินในที่สุด
วันหนึ่งในฤดูหนาว
ลาโง่เดินกลับมาที่ก้อนหินอีกครั้ง
ก้อนหินมีไออุ่นบาง ๆ ทำให้ลาโง่คลายความหนาวลงได้
ลาโง่นึกขอบคุณก้อนหิน และคิดว่า ก้อนหินคงมีความรู้สึกดี ๆ มอบให้
มันจึงเริ่มทะถุถนอมก้อนหินเหมือนที่เคยทำ
ความหวังเล็ก ๆ ของลาโง่
ก็คือ ก้อนหิน จะเห็นความรักของมัน
และก้อนหิน จะหลงรักมันบ้าง
แต่ก้อนหินก็คือก้อนหิน
จบเรื่องเศร้า
เรื่องตลกเรื่องแรก
ที่บริษัทฯ จะมีการทำเอกสารมาตรฐานวิธีปฏิบัติงาน หรือ SOP
มันก็เหมือนหนังสือเล่มนึง พอเขียนเสร็จ ก็จะส่งมาให้แผนกเราตรวจ
ในนั้นก็จะมีหมวดนึง เป็นคำนิยาม ซึ่งเค้าเขียนมาว่า
"ระบบระบายอากาศ หมายถึง ระบบระบายอากาศ"
จบเรื่องตลกเรื่องที่หนึ่ง
เรื่องตลกเรื่องที่สอง
ประชุมโปรเจ็ควัคซีนตัวใหม่ของบริษัทฯ มีเภสัชกรเข้าร่วมประชุมเกือบครบทุกแผนก
นายหญิงเล็ก เปิดคู่มือ GMP เจอคำว่า Parenteral ก็เริ่มสงสัย
นายฝรั่งทำหน้าขมวดคิ้ว ก็คงสงสัยเช่นกัน
อยากรู้ว่า Parenteral มันครอบคลุมถึงไหน ??
เลยถามว่า " Who 's pharmacist here?"
....................... ก็ที่นั่งอยู่ประมาณ สิบคนได้ครับ including you !
จบเรื่องตลกเรื่องที่สอง
จริง ๆวันนี้ไม่ได้เศร้าอะไรนักหนาหรอกนะ
แถมได้โทรคุยกับคนที่ชอบอีก
ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นวันที่ดีวันนึงในชีวิต
แต่มันก็ไม่ใช่
เพราะดันทำตัวเป็นลาโง่ ..
...เป็นคนโง่ต่างหาก
ถ้าพี่ตุ้ยตุ่ย ในไก่คุ้ยตุ่ยเขี่ย คงพูดว่า
นังหน้าโง่วววววว จั๊ดง่าวววววววว
ประมาณนี้
จบเรื่องบ่นประจำวัน ที่ไม่คิดว่าจะเข้ามาบ่น March 28 วันที่ 28 มีนาคม 2550ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละ ว่าผ่านปีใหม่มา 3 เดือนแล้ว
แล้วก็จะผ่าน ปีใหม่ ทั้ง 3 ปีใหม่แล้วเหมือนกัน
เฮ้อ............ จะนั่งถอนหายใจไปทำไมวะ
หายใจรดคอมไปสองสามปึด ก็หมดวันและ
สี่ห้าปึด ก็หมดปี เที่ยวเล่น สนุกสนาน
แป่ว......มันมีแค่นี้เองเหรอ ชีวิตเนี่ย
มันมีการดำเนินที่แปลกกว่านี้อีกมั้ย??
อย่าง เหาะได้ บินได้ หรือ หายตัวได้ มันคงตื่นเต้นขึ้นกว่านี้อีกนิด
เฮ้อ............... แล้วกูจะเฮ้อทำไมอีกวะ
เหมือนคนไม่มีจุดหมายปลายทางเลยว่ะ
เหมือนคนไร้สาระ ยังไงยังงั้น.....
อยากจะเฮ้อ อีกที แต่ไม่อยากด่าตัวเองอีก
ช่างหัวแม่งมันเหอะ
วันนี้ วันที่ 28 มีนาคม 2550 วันนี้มีประชุม SQC เราก็ต้องเข้า เพราะต้องทำ APR แทนพี่ดา ขอเรียกว่าซังกุงฯ
จะหลับหลายรอบและ แต่นายปิแอร์ นั่งตรงข้ามเล้ย
จ้องตากัน ซึ้งให้กัน มันก็เลยไม่กล้า จำต้องทนฟัง นายหญิง พระพันปี และซังกุงฯ พูดต่อไป
กลับมาก็เซ็ง กรมวิทย์อีก อารายว้า งง ไป หมดแล้วเนี่ย
เซ็งสุดด ๆ โทสับก็ดัง...........เฮ้ออออออ ญาติผู้ใหญ่โทรมา สไตล์เดิม ๆ คำถามเดิม ๆ ไม่เบื่อมั่งเหรอไงวะ
แล้วทำไมเราถึงได้.......เซ็ง ขนาดนี้ว้า ไม่ว่ามองใคร ก็เซ็งไปหมด
โลกเริ่มเป็นสีเทาละสิ
แหงแหละ มันกำลังจะมืด
งานก็ไม่ค่อยเดินเลยช่วงนี้ ปกติมันจะวิ่งเลยนะ
มันไม่มีขาหรอก แต่มันก็วิ่งได้
ช่วงนี้นอนน้อยมั้ง สงสัย
จะหลับทีไร แม้งงงงงงงงงง โทสับมาทู้กที
เฮ้ย มึงจะโทรมาทำแป๊ะไรตอนนี้วะ
...........ออ กูมีโปรโมชั่นโทรฟรีตอนดึกว่ะ......แป่วววว
ไหน ๆ มันก็โทรมา เราก็เลยต้องคุย
อันนี้ก็เซ็งตัวเอง ที่คุยแล้วหยุดไม่ได้
แบบหยุดไม่ได้ขาดใจ ทำนองนั้นเลย
ต่อมใต้ขากรรไกรมันทำงานแบบ hyperacting ทำไม่หยุดเลย
ก็รู้นะว่าไอ้คนโทรมามันก็อยากพูดให้คุ้มที่ได้โปรโมชั่น
แต่ว่าข้าหยุดไม่อยู่แล้วเอ็งเอ๋ย
โทดที คืนนี้กูขอ
เซ็งโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
วันนี้กูเป็นไรเนี่ยยยยย
แต่งงานดีกว่า
พรุ่งนี้ไปซื้อแหวนและ
แต่งงานๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แต่งกับงาน งานทะเบียนที่รัก
ศุกร์นี้ไปเลี้ยงไอ้เดี่ยว
มันจะไปชายแดน
ชายแดนกรุงเทพฯ นี่เอง
(ถ้ามึงไปแค่นี้ กูไม่เลี้ยงแล้วนะ)
แต่..............ยังไม่มีใครนัดเล้ยยยยย
มีคนจะไปหนึ่งคน
คือกูคนเดียว
ไอ้เดี่ยวเจ้าของงาน ก็ไม่รู้เรื่อง
555555555555555555555
สะใจโว้ย
ไปทำงานดีกว่า
หายเซ็งและ
เฮ้ออออออออ ระบายเต็มจอเลย
หายใจรดคอมไป 3 อึ้ดและ
อีกอึ้ดเดียวก็หมดวันและ
ใจเย็นๆ
ถึงจะเซ็ง แต่กูก็หล่อ
ไม่มีใครบอก ก็บอกตัวเอง
โจโจ้ หล่อจัง
ภูมินทร์คะ คุณหล่อมากกกกกกก
ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เขินอ่ะ......อย่าชมกันตรง ๆ ดิ
อายจังเยยย
November 18 วันครบรอบวันนี้.... 18 พย. 49
ปีที่แล้ว ... ก็เท่ากับว่า เพิ่งมาจากเวียดนามเอง อาจจะเริ่มฝึกงานผลัดสุดท้าย หรือไม่ก็สอบไฟนอล ประมาณนี้
แต่วันนี้ ในปีนี้...ก็ครบ 2 เดือนพอดี ที่ได้เริ่มงาน รง.
สองเดือนที่ผ่านมา จะว่าไป เรื่องงาน ก็โอเค เรียนรู้ได้อยู่บ้าง
แต่ไม่ได้ถูกต้องเสียทั้งหมด ทั้งที่ สองเดือน ก็นับเป็นเวลาที่มากเหมือนกัน
วันก่อนคุยกะหนิง ธีรดา (ชวนมาทำที่ รง.) ความคิดความอ่านของหนิง มันช่างสุดยอด
บางที เราเซ็ง ๆ พอคิดถึงไอ้หนิง ก็ทำให้ฮึดสู้ได้เหมือนกัน
นับว่าเป็นหนี้บุญคุณมันอยู่นะ
อะไรนะ..ที่ทำให้แต่ละคนช่างแตกต่างกันซะขนาดนั้น.....
วันนี้วันหยุด...ก็ได้นอนเต็มเหยียดเลย...แต่ไอ้อ้นก็โทรมาเล่าสารทุกข์สุก ๆ ดิบๆ ให้ฟังแต่เช้า
ตอนนั้น ถึงได้รู้สึกว่า อะไร ๆ ที่ว่าเซ็ง ๆ แย่ ๆ
ถ้าลองถอยออกมามองซักนิด ก็คงดูว่าเป็นเรื่องเล็กมาก ๆ
เพราะตอนฟังเรื่องไอ้อ้น...เรา (ซึ่งถือว่า ไม่ใช่เจ้าของปัญหา เลยถือว่าเป็นคนถอยออกมามอง)
รู้สึกว่า.....มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรมาก ส่วนนึงอาจเพราะเราไม่ได้เจอเองด้วย
แต่ยังไง ๆ ซะ เพื่อนก็ย่อมเข้าใจเพื่อน
ฉะนั้น มิลค์ ก็ต้องเข้าใจอ้น .... และไม่มีทางโกรธอ้นแน่นอน
ทีนี้...เราลองมามองตัวเองมั่งดิ....ถ้าเราอยู่ในเคสเดียวกัน แน่นอน เราก็ตอ้งรู้สึกแบบไอ้อ้น จริงมะ
นั่นแหละ...ทางออก
วันก่อนโน้นคุยกะโจ้แฮะ.....เพราะว่า ได้ข่าวว่าโจ้จะเรียนต่อด้วย และก็ต้องถามข้อมูลคลินิกกะโจ้ด้วย
เห็นค้องไง
แต่ก็ได้คุยแต่เรื่องงาน
เย็นวันถัดมา โจ้ก็โทรมาคุยเรื่อยเปื่อย
เออ.....ดีแฮะ ได้คุยกะเพื่อนเนี่ย มันดีมากๆ เลย
ความรู้สึก อะไรๆ ภาพเก่าๆ ผุดขึ้นมาเต็ม.....
แปลกแฮะ
สมองเนี่ยมันเก็บเข้าไปได้ไงเยอะแยะขนาดนั้น
ขนาดภาพนะ ยังชัดแจ๋วเลย
เฮ้อ....อดีตไปและ....ช่วงนี้ก็หาเงินกันทุกคน
ไม่ว่างมาทำอะไรเหมือนเรียนแล้วล่ะ
ที่ทำงานใหม่ก็ดี......
เพื่อนร่วมงานเยอะ
แต่ยังไม่สนิทเท่าไหร่
ทีห้องก็มีวัยเดียวกันอยู่ 3 คน แต่ละคนก็ต่างกันซะ
อย่างปอ ก็นิ่งสุด ๆ ส่วนโอ๊ะ ก็ซุ่มเงียบ ส่วนพี่หลี....ไม่รู้อารมณ์จริงๆ ก็เลยคุยแบบห่างเหินกันอยู่นิดหน่อย
อีกหน่อยคงสนิทมั้ง...ปน ๆ กันไป...แต่ 22 ธค.นี้ น้อง ๆ จะมาดูงานด้วย
เหมือนที่เราเคยทำ ปีที่แล้ว
วิ้ว.....ดีใจจัง
ช่วงนี้ทำตัวเพื่อคนอื่นตลอดเลย
ทั้งคนที่บริษัท คนที่บ้าน
จะมีซักช่วงมั้ยว้า...ที่จะได้ทำอะไรให้ตัวเองมั่ง
ได้เที่ยว ได้พักผ่อน ได้ทำอะไรที่อยากทำ
......รอ.......อย่างเดียว
สุดท้ายและ ขี้เกียจเตือนตัวเอง
ช่วงนี้ทำตัวเสเพล กิน นอน ไม่ได้ทำตัวอะไรให้มีประโยชน์
อุตส่าห์ได้มีเวลาอยู่กะตัวเองเยอะขึ้นแล้วเชียว
รึว่า...ไอ้พฤติกรรมนี้จะติดตัวเราไปตลอด
ก็เล่นขี้เกียจแก้นี่หว่า ช่วยไม่ได้
ออ.......
ที่ รง. ไม่รู้จักคำว่า เซ็งเป็ด กันซักคน
อารายว้า คำเก่าแล้ว ยังไม่รู้กันอีก
วันนึงเผลอพูดออกไป
เราเลยถูกใคร ๆ เรียกว่า น้องเป็ด
เฮ้อ...เครียด
ปล. สำหรับเรื่องความรัก ไอ้ระ อาสาจะเป็นคนส่งสารให้....
จริง ๆ นอนคิดดี ๆ แล้ว
ก็รู้สึกว่า คนที่เราแอบชอบเนี่ย.....ไม่ได้คิดตรงกันเลยซักนิด
เลยตาสว่าง เลิกคิดถึงไปเลย
นี่ขนาดยังไม่ได้รักนะ...แค่รู้สึกดีๆ ด้วย
มันยังตัดยากขนาดนี้เลย
แล้วถ้าเป็นแฟนกันไปเลยล่ะ...โอ้โห....มิน่า คนอกหัก ถึงสุดๆกับชีวิตจริงๆ
ก็ยังดี อย่างน้อยก็ได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ตัดใจ
มันก็คงใกล้เคียงกะอกหักแหละ
พอรู้....ตามที่อยากรู้แล้ว
ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเอาหัวใจอันมีค่า ไปให้คนอื่นดูแล
แต่จะว่าไป เพื่อนในคณะเนี่ย...เหมาะสมที่จะเป็นคนรักมากที่สุดและ
เพราะคงไม่ต้องศึกษาอะไรกันมาก
สนิทกันหมด
ก็ต้องรอดู...เผื่อมีคนไหนน่าสนใจ
หรือ...รอเวลา ที่บุญวาสนาส่งผล
ให้บรรจบเจอกันอีกที.......เหอะๆๆๆๆ
May 10 หมากเตะโลกตะลึงก็ไม่ได้บ้าดาราอะไรขนาดนั้น
แต่วันนั้น...มันมีงานแถลงข่าวหนังเรื่องหมากเตะโลกตะลึง
ที่เซ็นจูรี่.........
จะไม่เสียดายเลย
ถ้าไม่รู้ว่า
ในงาน.......น้องแน็ก.....มาด้วยยยยยยยยย
โอ้.....ทำไมไม่ลงไปดู...ทำไมไม่ลงไปดูว้า
เฮ้ออ......อดเลย.....อดถ่ายรูปคู่กับน้องแน็กเลย
เป็นเพราะเพื่อนสองคนที่ชื่อ คิว กับ เจ
ที่มาซื้อของที่ร้าน
ทำให้เรา....ต้องอดเจอน้องแน็ก........
จริง ๆ เราควรขอบใจสองคนนั้น....ที่มาช่วยเพิ่มยอด
หรือจะโกรธพวกมันดี
February 14 โรงเรียนวันวาเลนไทน์ ปีนี้ว่างจริงๆ
เข้าเว็บ รร. ดู
ดูรูปน้อง ๆ เห็นแล้ว...
คิดถึงตัวเองกะเพื่อนๆ
เพราะสมัยโน้น....ฯ
เราก็เคยทำแบบนี้เหมือนกัน
ชีวิตสบายๆ ตื่นมาก็เรียน
เรียนเสร็จก็กลับมานอน
รร.ประจำ...มันน่าจดจำจริงๆ
งานเวทีกี่งานต่อกี่งาน
ไม่เคยพลาดเรา..หุๆๆๆๆ
คิดถึงทุกคนมากๆ คิดถึงห้องนอนขึ้นมาเฉยๆ
December 10 เหนื่อยเหนื่อยจัง ฝึกงานคราวนี้
จัดสรรเวลาไม่ได้เลย
ที่เคยคิดว่าเลิกงานจะไปเที่ยวต่อ...จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ไปไหน
กำลังกายก็ไม่ได้ออก ทำไมชีวิตมันรัดติ้ว...รัดตัวอย่างงี้
เมื่อวานเพื่อนฝึกงานรังสิตชวนไปกินเหล้า
โห แม่งไม่เหนื่อยเหรอวะ
ยืนทั้งวัน ออกจากร้านสามทุ่ม...ยังจะมีกะใจไปเที่ยวต่อ
เมื่อเช้าตื่นมาเหงาสุด ๆ
คงเพราะต้องย้ายที่นอนแล้ว
บ้านมีโครงการจะทุบสร้างใหม่
เฮ้อ....เป็นบ้านผีสิงอย่างงี้ก็เงียบดีอยู่แล้ว
ทีนี้....บ้านนี้คนก็มาอยู่กันเต็มเลยสิ
ติ่งอีกละกู
เรื่องสมัครงานอีก
เบื่อ เบื่อ เบื่อ
สมัครดีเทวที่โนวาติสไป
ไม่มีชะตาต้องกันเลย
สงสัยจะแห้ว
ตอนนี้ก็นอน...นอน...นอน
คิดว่าจะไปเป็นไรดี
บังเอิญร้านยาก็ดันเวิร์กดีด้วย
ชอบแม่งหมดเลย
เป็นเป็ดจริง ๆ เภสัชโจ
ออ...เมื่อวานตอนจะกลับ
พี่ที่ร้านถาม....ทำไมชื่อโจโจ้
พ่อแม่คิดไงเนี่ย
กะลังจะตอบว่าหล่อไง
ก็มีคนแทรก...ประชดมั้งพี่....
ลูกเกิดมาดำ เลยอยากให้ขาว เหมือนคนจีน ญี่ปุ่น
วันนี้ก็ไร้สาระทั้งวัน
หลวงพี่ก็ยังคงเร่งความเพียรต่อไป
เลยต้องอยู่บ้านคนเดียวทั้งเดือน
เหงาดี
ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทสับ ค่าเน็ต
บานเลยภูมินทร์
ถ้าหลวงพี่ไม่ลาสิกขา
เราจะทำไง??
ก็บอกท่านเองว่าไม่ต้องห่วง
ทางบ้านเดี๋ยวโยมจัดการให้
ถ้าเห็นทางธรรมแล้วก็อนุโมทนาเถิดดดดดด
ตอนนี้ก็ยังเห็นอย่างที่พูดไว้อยุ่ ไม่ได้อยากถอนคำพูด
แต่ก็ยังหางานไม่ได้เล้ยยยยย
แถมตอนนี้...ยังต้องดูแลว่าที่พี่สะใภ้
ไม่ให้เหงา......ไม่ให้ฟุ้งซ่าน
ต้องโทรคุยเป็นระยะ ๆ
ยิ่งกว่าหาแฟนอีก
"เป็นกุศล"...ท่านว่างั้นนะ...
เป็นไง ภูมินทร์ ทำได้ทุกอย่าง
แต่ขออย่างเดียว
อย่ามาชอบละกัน.....อ้นนี้คงไม่รับผิดชอบต่อละ
กลับมาที่ร้าน
ตอนเข้าไปฝึกงานอาทิตย์แรกๆ
พี่คนนึงแอบฟังตอนเราโทสับ
ฟังอีท่าไหนไม่รุแฮะ
เม้าท์กันทั้งร้านว่า มีเมียแล้ว
โห้....คิดได้ไง
"คุยกะเมียใหญ่เลย...เรียกว่าแม่...เรียกตัวเองว่าพ่อ"
"พ่อจ่ายยาอยู่จ้ะแม่...ยังไม่ว่างนะ"
เวรรกรรรรม
มีเมีย....คิดได้ไง
เฮ้อ...คน
November 26 อิสระวันนี้ก็วันเสาร์
ที่กะจะพักผ่อน
แต่สมสักก็โทรมาปลุกแต่เช้า
ให้ไปทำแลป
แอบงง
ทำไมมันฟิตจัง
ก็ได้......ทำก็ได้....ยังหนุ่มยังแน่น ตื่นไหว
ที่คณะ...ก็เหมือนปกติ....แต่คงลืมไปอย่างนึงว่า...
เราไม่ต้องมาเรียนแล้วนี่หว่า
ก็เหงาเล็กน้อย
ไม่ได้โล่งใจอย่างที่คิด
ไปยืมหนังสือที่ห้องสมุด
ก็ยืมไม่ได้แฮะ....พี่บรรณารักษ์บอก..หมดเขตแล้นนน ปีห้าหมดสิทธิ์จ้า
เหวอ.....แล้วจะเอาไรไปให้น้องที่ร้านยาอ่านล่ะ ?
คุณเธอขอร้องมาซะขนาดนั้น...จะเอาชีทคลินิกไปก็กลัวจะไม่รู้เรื่อง
เฮ้อ...สงสัยคงต้องขนตำราอจ.ปริชชี่ไปเผยแพร่หน่อยละ
พูดถึงเพื่อน ๆ มั่ง
วันนี้ก็ไปเที่ยวต่อกะสมสัก น้องหงส์ แล้วก็ตั๊ก
หนุกดี...เดินๆ ๆ ๆ ๆ ๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่เหนื่อยเลยแฮะ
ทุกทีปวดขาไปแล้วนะ...สงสัยได้ภูมิจากร้านยา..ยืนจนชิน
ต่อไปนี้
ก็คงไม่ค่อยได้เที่ยวก็เพื่อน ๆ แล้วดิ
โอกาสน้อยลง ๆๆ
แล้ว......
ก็คงไม่มีใครโทรหาแล้วมั้ง
เมสเสจด้วย
แยกกันซะที.....อย่าลืมกันก็พอ
ถ้าจะไปเกะ
ก็โทรมาชวนด้วยนะ
อันนี้..ห้ามลืม
สุดท้าย...เรื่องความรัก
เราต้องปิดท้ายเรื่องความรักเสมอ
วันก่อน เราออกเดทแล้วนะเฟ้ย...ขอบอก(อันนี้บอกให้เพื่อน ๆรู้)
ก็ไม่เห็นมีไรสนุกเลย เฉยๆ ไม่มีไรน่าตื่นเต้น
สงสัย จะไม่ใช่ความรัก
แววคานส่อมาไร ๆ แล้ว
แต่ก็...นะ
พออยู่คนเดียว...ทำไมคิดถึงล่ะ
แต่พออยู่ใกล้...ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรพิเศษเลย
มันคืออะไรเนี่ย? November 16 เวียตนามวันนี้ลอยกระทง และพรีเซนต์โปรเจ็คด้วย..
อีกสองวันสอบไฟนอลแล้ว...
ดูอะไร ๆ ก็ไม่ค่อยพร้อมเลยว่ะ
แต่เวียตนามเนี่ย...น่าอยู่จริง ๆ นะ
สาว ๆ ใส่ชุดอ๋าวหย่ายกันทั้งเมือง สลิม เพรียว
ต่างกะเภสัชมหิดล และ ประเทศไทยลิบลับ
กลับมาก็วุ่น ๆ กับหลาย ๆเรื่อง ทั้งสมัครงาน ทั้งสอบ ทั้งโปรเจ็ค
แต่ที่วุ่นที่สุดตอนนี้ ก็คือ....แฟนซีวันเสาร์นี้....จะหล่อท่าไหนดีวะ
สำหรับเมื่อคืน....มีอะไร ดี ๆ เยอะแยะ
ชีวิต ก็มีไรให้น่าจดจำอีกเรื่อง
ให้เอาเก็บไปนอนคิดได้ทั้งคืน...
ตอนนี้ ก็มีหลาย ๆ คนเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทั้งไปฟิตเนส ทั้งทำผมใหม่
ก็ดูดี
ทำไปก็ดี...โลกมีสีสัน
น่ามอง เจริญหู เจริญตา
ไม่จำเจ ไม่ซ้ำซาก...
สุดท้ายสำหรับเช้านี้...ก่อนไปพรีเซ็นต์โปรเจ็ค
โบว์จ้อยซ์ สุดยอด
November 04 วันนี้ทำไรมั่งวันที่ 4 พย. 48 เรียน sterile มาเป็นวันที่ 5 ของคอร์ส
วันนี้ตื่นหกโมง ไม่มีใครมาส่ง เลยตื่นสายหน่อยนึง
เช้าเรียนเรื่องภาชนะบรรจุกับปฏิกิริยาของยาฉีด และ สารช่วยอื่น
เรียนกับอาจารย์พจวรรณชม.กว่า ๆ .......แล้วก็วิ่งไปส่งโปสเตอร์
กลับมาตอนสิบโมงครึ่ง เรียนสเตอไรล์อิมัลชั่นต่อ...ตอนนี้ไม่มีสมาธิเรียน
เพราะเค้าบอกจะมาเอาโปสเตอร์ตอนบ่าย ๆ ซึ่งเรายังไม่ตรวจคำผิดเลย
ตอนบ่าย ๆ ไม่มีเรียน เนื่องจากเป็นการทำแลป ซึ่งทำเสร็จแล้วเมื่อวาน
เลยทำโปสเตอร์กับสมสักต่อ...จนเสร็จ.....แต่ก็พลาดที่ไม่ตรวจไซส์ก่อน
เลยเหมือนทำใหม่หมด....ส่งไม่ทัน....แย่มาก
ตอนเย็น...สมสักแวะเอารูป....เลยเข้าไปด้วย
เจอจอย กับ เอ ในร้าน ก็ทักทายกันเหมือนไม่เจอกันมานาน
ก็คิดอยู่พักนึง เลยตัดสินใจถ่ายรูปด้วย
เป็นช่วงเวลาที่พิเศษมาก ๆ ชุดครุยเนี่ย...ทำไมรู้สึกตื้นตันงี้ไม่รู้
ท้ายสุด...ถ่ายแล้วหล่อ...ก็ตัวจริงหล่อ ถ่ายมาก็ต้องหล่อ
ขี้เหร่สิ...แปลก...
พอจะกลับ ก็เจอ...กวาง ปุ๊ก เจีย แล้วก็เล็ก
เลยคุยด้วยหน่อย...ก็จะกลับ...โจ้ ที มิ้ว...ก็เข้ามาอีก
เออ...ร้านนนนี้.....เอาเภสัชมหิดลไปจะครบคณะแล้ว
ค่ำ ๆ กลับรถไฟฟ้า เนื่องจากพี่ให้ซื้อเตารีด กะที่รองรีด....เอาไปไว้ที่เลย
ทำให้รู้ว่า...คนไทยไร้วินัยชะมัด
เอาเฉพาะคนหน้าโลตัสดีกว่า...ไร้วินัยชะมัด ......เหมารวมคนไทย...ก็เข้าตัว
ตำรวจอุตส่าห์ติดป้ายให้ที่รอแท็กซี่ตรงบันไดบีทีเอส
เราก็รอไปสิ...เป็นชั่วโมง ก็ถูกพวกลักไก่ ดักตัดหน้าตลอด
ไอ้พวกหน้าซุปเปอร์น่ะตัวดี ... แม่งทำรถติดไม่พอ...ตัดหน้าคนที่เค้ารออีก
คิดว่าตัวเองเก่งตาย
เซ็ง....แต่ไม่คิดจะทำตาม.......
ของเยอะ....แต่ไม่ลดตัวไปทำเรื่องทุเรศอย่างงั้นแน่ๆ
เห็นภาพแล้ว ทุเรศตา...เลยเอารูปตัวเองมาดู.....เออ หล่อดีว่ะ
ค่อยยังชั่ว
วันที่ 12 พย. พี่สาวแต่งงาน
คงมีเราคนเดียวไม่ได้ไปร่วมงานมงคล....แย่จัง
ไปเวียตนามกลับมาก็ไม่เจอใครอีก แล้วก็ต้องสอบสเตอไรล์ด้วย
ชีวิตวุ่นวายแฮะ.....ปวดหัว.....
ปวดใจด้วย.............แล้วตอนนี้...เราสองคนเป็นไรไปเนี่ย....
ได้ยินมะ ถามว่าเป็นไร?
October 27 ลืมวันนี้วันพฤหัสบดี ที่ขี้ลืมจริงๆ
ที่ไม่น่าให้อภัยที่สุดก็คือ.....ลืมแว่น
การลืมแว่นทำให้ชีวิตลำบากขึ้นมาทันตา
ทำไรก็ไม่สะดวก จะทักใครก็ลำบาก
ที่สำคัญ ขากลับที่ต้องนั่งรถเมล์กลับเอง
เฮ้ออออ....
บางคนหาว่าเราเปลี่ยนลุค....นั่นว่าไปนั่น
บางคนแปลกใจ........ลืมไปได้ยังไง้..???....เออ...ลืมไปแล้ว
บางคนสงสัย....แล้วขามามายังไง....???...ขามาก็หลับมาไง
ไม่ว่าจะคาใจยังไง...สรุปก็คือ ลืมจริง ๆ ด้วยภาวะเร่งรีบ
และคนเพิ่งตื่นนอน เค้าก็ไม่ใส่แว่นกันหรอก....
แล้วกุญแจบ้านอีก....ทำให้เซ็งซ้ำซ้อน
ถึงบ้านตอนห้าโมงเย็น......แต่เข้าบ้านไม่ได้นี่...??? มันเอาการอยู่นะ
ก็ต้องงัดแงะแหละ....บ้านยาย...พังนิดหน่อย...คงไม่มีใครสังเกต
กลับมาที่เตียงเจอมิสคอล......เปิดดู
โอ้.........โทดทีเพื่อน......นัดกันไปถ่ายรูปหลังเลิกเรียนนี่หว่า
แต่ฉัน........โอ้ม่ายยย........เรียนเสร็จกลับเฉยเลย.........
เฮ้ออ....แต่ที่ไม่ได้เอาโทสับติดตัวเนี่ย...ไม่ได้ลืมนะ
วันนี้ว่าจะจัดการก็อปโปสเตอร์ของพี่ ป.โท มาเลียนแบบ
ก็ดันลืมแฮนดี้ไดรฟ์อีก........อดทำโปสเตอร์ อดทำไบโอเท็ค
แล้วก็อดทำโปรเจ็คอีก.....ไม่เป็นไร....อันนี้ลืมบ่อย...ไม่ถือๆ
แต่ไอ้ที่อยากจะลืม....แต่มันดันไม่ลืมเนี่ยดิ..??
เซ็งเป็ดพอดู.......
อยากจะลืม...ว่าเคยแอบชอบใคร
อยากจะลืม....ว่าตอนนี้เซ็งใครอยู่...??
ก็ไม่ลืม...ให้ทำไงล่ะ..?? October 25 แต่งงาน 25 ตค.วันนี้เพื่อนสนิท ม.วิทย์ แต่งงานซะแล้ว...พอใส่ชุดเจ้าสาวก็ทำให้เราตะลึงเหมือนกัน ....ดวงกมล....สาวสวยผมยาวห้องห้า....เย่ๆๆๆๆ
ท่าทางเธอจะดีใจ ที่เรามางานนะ........ก็เข้าข้างตัวเองไปเรื่อย ....
แต่ก็...อยู่ไม่จบงานหรอก....แค่เห็นคู่บ่าวสาว ...
ได้ร่วมแสดงความยินดี ... ก็หมดหน้าที่แล้ว..ไม่ได้ไปกินให้คุ้มตังนี่หว่า
เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้เจอก้นนาน...อย่างบีน...หมอแน้ท...อุ๋ม...เล็ก...ก็ดูแปลกตาไปหมด
สวยขึ้นนะ พวกเธอน่ะ......ชมจากใจจริง
ส่วนดีเทลไฟเซอร์อย่าง....คุณหนูปุ๊ก...บอกเพื่อน ๆ ว่าจะใส่ชุดทำงานมา
แต่งสบายๆ......พอเจอที่งาน...โอ้...ไฟเซอร์ชุดยังกะแอร์....คุณหนูก็สวยเด่นไปเลยนะ .............เด่นแบบแก่ๆ
ดีเทลไฟเซอร์อีกคนอย่างสุ....ก็อดเจอ...เพราะเราต้องกลับก่อน
เลยไม่รู้ว่า...จะมาอย่างแอร์อีกรึเปล่า...หรือจะเปลี่ยนเป็นเกาะอกอย่างหมอแน้ท
ก็.....ยังไง ๆ ฝากเราด้วยนะ....ห้องเราจะได้อยู่ไฟเซอร์กันหมด เหอะๆ
พูดถึงหมอแน้ทนี่ก็สุดยอด...รู้หรอกว่าสวย เป็นหลีดศิริราช
ตอนห้าโมงกว่า ๆ บอกว่าตรวจคนไข้อยู่ที่ราชบุรี...เราก็นึกว่า จะดิ่งมางาน
หน้ามันๆ สวยแบบไม่ต้องเติมแต่ง
แต่เจอในงาน...โอ้ เกาะอกสวยเช้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ส่วนที่เจอบ่อย ๆ อย่างปอน ปุ๊ก...ปั๊ม..ทุกคนก็โอเค...ดูสบายดี
พอเจอเพื่อน ๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่า...ชีวิตนักเรียน ม ปลาย มันเพิ่งจะเร็ว ๆ นี้เอง
วันนี้...ก็ได้ภาพเพื่อน ๆ ภาพใหม่ ที่คงจะล้างตาเอาภาพเก่า ๆ ไปได้หน่อย
เฮ้อ........จะว่าไป มันก็เหงาอยู่ลึก ๆ เหมือนกันนะ
แต่ยังไง ๆ ก็ยังมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ติดตัวกลับบ้านอยู่เหมือนกัน.......
ต่อไป....ถ้าเราแต่ง.....ก็มากันแบบนี้เลยนะ.......
วันนี้คงจะดีกว่านี้เยอะ.....ถ้าไม่มานั่งคิดมากกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
เรื่องที่คนคนนึง....ทำกับคนคนนึง
โดยที่คนคนนั้น...ไม่รู้ว่าคนนึงคนนี้...เค้าคิดอะไรอยู่
ทีหลังนะ.....หัดทำไรให้คนเค้ารู้สึกดีมั่งดิ
ถ้าทำไม่เป็น...ก็ดูเราเป็นตัวอย่าง....
เซ็ง.....ยิ่งตอนสี่โมงครึ่ง......ยิ่งเซ็งไปใหญ่
October 24 long weekendก็เหมือนกับเรียนจบแล้ว...ถูกมั้ย.....
วัน ๆ ไม่เจอใคร...ต่างฝ่ายต่างเรียน
แล้วยิ่งพวกดีเทล ที่ไปฝึกงานก่อน..
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง....เพราะจะเจอกัน..
แค่สองอาทิตย์สุดท้าย.................
แล้วเรายังต้องไปเวียตนามอีก ซึ่งกินเวลาเรียนไป 3 วัน......
ก็เท่ากับ.....จะได้เจอเพื่อน ๆ ทั้งคณะ.....แค่อาทิตย์กว่าๆ ..
ฟังดูเหงามั้ย.....แต่ก็นั่นแหละ....ชีวิตก็อย่างงี้...เอาไรมาก....
เรียนไม่จบก็ปวดหัว.......เรียนจะจบ ก็จะมานั่งบ่น................
เทวดารำคาญตายเลย.......มนุษย์โลก.............................
วันนี้หยุดยาว (long weekend) .... น่าแปลก ไม่ได้นอนเหงาเหมือนก่อนๆ........
ทั้ง ๆ ที่ เน็ต เพิ่งใช้งานได้ เมื่อวาน.....(เล่นไม่ได้มา 4 วัน .. ทรูสุดยอดไปเลย)
ไปแอบอ่านดวงมาอีกแล้ว..
 ....สรุปได้ว่า....เราจะเป็นตัวนำโชค...ให้เนื้อคู่....โอ้....ใครอยากมีโชค...ปรากฏตัวหน่อยดิ.............แต่...คนที่เราชอบตอนนี้อ่ะ..
(ใครวะ)..เป็นแค่เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวเท่านั้นเอง..."เค้าก็ชอบคุณ..แต่ไม่ใช่เนื้อคู่"
โอ้.....ใครอยากไปเที่ยวมั่ง.............อยากเห็นหน้าใจจะขาดแล้วโว้ยยย..........
พูดเรื่องไปเดินเล่นตะว้นนาวันก่อนดีกว่า...
ก็แค่จะไปจ่ายทรูที่เดอะมอลล์..เลยแวะเข้า
คนมันเยอะจริงๆ ... เสื้อผ้าก็งั้นๆ...สวยก็มี
หยั่งร้านนี้.....เสื้อสวยดี...เลยซื้อมาใส่เล่น
สามร้อยแน่ะ....แพงชิป...เสื้อยืดบางๆเอง.
........เห็นดีไซน์สวยนะ .. เลยซื้อ...........
แต่พอถึงบ้าน...ลองใส่ดู.............โอ้แม่...............
ไหงมันคับติ้วอย่างงี้วะ....เสียดายลายมัน ชอบลายนี้
ก็เอาไปเปลี่ยน....แต่ก็เสียดายอยู่กิเลสมันชอบแล้วนี่
แน่นอนสิ....มันต้องเกิดเรื่อง ไม่งั้นไม่เขียนหรอก.....
........แม่ค้าใจดีที่เคยเจอ...กลายเป็นอะไรไป.........
เซ็งโว้ย...ไซส์ใหญ่ก็ไม่มี...ลายใหม่ก็เห่ย...นิสัยก็....
........สามร้อย...!!!! กินข้าววได้สามวัน.................
ขอเงินคืน....ก็คงถูกเจ้แกกัดหัวขาดแหง ๆ.............
......ไม่ไปอีกและ....ตลาดพวกนี้....ฉันสัญญา........
..........ถ้าเปิดร้านยานะ..............
...........จะดูแลลูกค้าดี ๆ............
ให้ดีกว่าแม่ค้าพวกนี้ร้อยพันเท่าเลย
October 11 วันนี้เป็นอะไรไปเนี่ยฟังเพื่อนพูดถึงหนังเรื่องเพื่อนสนิทแล้ว......
มันตบท้ายบทสนทนาด้วยประโยคที่เราเองก็คิดมานานเหมือนกัน
..."ถ้าชอบใครก็รีบบอก".......
จะให้บอกน่ะ....บอกได้อยู่หรอก
แต่จะให้ทำใจ.....หลังจากนั้นน่ะ.........มันคงไม่ง่าย
เพราะอย่างน้อย ...ได้หลอกตัวเองไปวันวัน
ก็ยังพอทำให้ชีวิตได้อมยิ้มอยู่
สิ่งที่แย่ที่สุด...แต่ก็เกิดบ่อยที่สุด
นั่นก็คือ.....คนที่เรารัก...มักไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่รักเรา
คืนนี้........ขอแค่เธอ....คิดถึงกันสักนิดก่อนนอน.......
แล้วเราจะเป็นฝ่ายฝันถึงเธอเอง......
October 08 กว่าจะได้เป็นเภสัชกรกว่าจะได้เป็นเภสัชกร
ก็ยากเหมือนกันนะ.....
แต่ก็สอบเสร็จแล้วล่ะ.......โล่งใจ....หวังว่าคงผ่านด้วยดี
วันนี้...คงเป็นวันแรกที่ทุกคนได้พักผ่อน หลังจากไม่ได้นอนมาสามวันติด ๆ
เมื่อวาน...สอบเสร็จก็ร้องไห้กันเยอะ....แต่ที่ร้องไห้น่ะ ผ่านหมดแหละ เชื่อเถอะ
ที่ได้สัญญาอะไรไว้ อย่าลืมไปทำกันด้วยล่ะ
ออ...น้องริน .... เดี๋ยวพี่เลี้ยงหนัง
October 03 กำลังใจ.....กำลังใจ....
วันนี้...ตอนเย็น ๆ นั่งเล่นเน็ตอยู่...แบบไม่มีจุดหมาย
อ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่องแล้ว....เบื่อไปหมด
ทั้ง ๆ ที่การสอบครั้งนี้ ไม่เหมือนการสอบทั่ว ๆ ไป
แต่.........ขอบใจนะที่โทรมา
เพราะได้คุยกันแค่นั้น...มันทำให้เรามีกำลังใจอ่านหนังสือเยอะมาก
ความจริง...น่าจะโทรมาตั้งนานแล้วนะ
ปล่อยให้รออยู่ได้....โทรมาวันนี้...เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ล่ะ??
จะอ่านทันมั้ยเนี่ย
September 30 ความหลัง...ความหลัง...
ตอนปีหนึ่ง...คนแรกที่เราคุยด้วย คือ ไอ้อ้น...ตอนเข้าหอประชุม
ไม่ได้ตั้งใจคุย...แต่ถามมันว่า ตรงนี้คณะไร??? มันบอก เภสัช..ก็เออ คณะเรานี่หว่า
หลังจากนั้นก็สิ้นสุดแค่ถามชื่อกัน...เพราะตอนนั้น เริ่มได้กลิ่นตุ ๆ จากอ้น
รู้จักกับเอิ๊บ เพราะเมทชื่อโจ้ก...เนื่องจากโจ้กเป็นบัดดี้เอิ๊บ.....
ตอนนั้น เอิ๊บสวยกว่าตอนนี้มาก เพราะธรรมชาติสร้างเต็มๆ
คุยกับโจ้ครั้งแรก ๆ ที่เป็นเรื่องเป็นราว ก็ตอนเอาผ้าไปซัก....ที่ชั้นล่างหอแปด
แล้วโจ้ก็วิ่งไปเอาขนมที่พี่รหัสซื้อมาฝากจากกรุงเทพ แบ่งเรากิน
ซึ้งมาก ๆ (ทั้ง ๆที่ ห้องเราอยู่ชั้นหนึ่ง และมีขนมเช่นกัน แต่โจ้อยู่ชั้นสอง เหอะ ๆ)
แต่ตอนนั้นก่อนที่จะเป็นกลุ่มโต ๆ อย่างงี้ ก๊กเล็ก ๆ ของเรา มีแค่ ตั้ม สุขุม
แล้วก็สมสัก....สมสักจะโดนสุขุมเบรคบ่อย ๆ เวลายิงมุข
แต่สุขุมก็ช่วยให้กลุ่มยัยใหม่ จิ๋ว ปอม เหลียง ไม่กัดเรา...และผองเพื่อน
เจอจรินทร์ครั้งแรก ตอนทำป้ายคัทเอ้าท์.....จรินทร์กับคิวสนิทกัน
...เราก็เลยคิดว่า นั่นเป็นอีกก๊กนึง.....
จรินทร์ตอนที่เจอครั้งแรก รู้สึกว่า...ยังเด็กอยู่เลย...เด็กมาก ๆ
มีประโยคนึงที่คิวพูดออกมา.....แต่ประโยคนั้น...เป็นความลับ
....เนื่องจากพอคิวพูดปั๊ม....ทุกคนหันควับปุ๊มม
จริง ๆ อยู่หอแปด ก็มี โจ้ อ้น ตุ๊ ตี้ ภัทร....แต่มาสนิทกันจริง ๆ ก็เกือบเทอมสอง
กลุ่มโต ๆ ของเราทุกวันนี้ ...เหมือนมันมาจากสองก๊กใหญ่ ๆ
ก๊กหลีดส์....ก็รวมกันเมื่อไหร่ไม่รู้แหละ
ซึ่งก็มีโจ้ เมย์ อุ่น ต่าย กิ๊ฟท์ เบลล์ เอิร์ท ตุ๊ นัดชา เอิ๊บ....จำไม่ได้หรอก
แต่รู้สึกจะประมาณนี้
แล้วก็พ่วงพวกเราเข้าไปได้ไงไม่รู้.....
เราบอกสมสักว่า เพราะสมสัก ที่สนิทกะอ้น......แต่สมสักบอกเราว่า
เพราะเราอยู่หอแปดต่างหาก....เหรอ????
แล้วตอนที่เจอเมย์ที่รามา...ตอนนั้นผมสั้นจัดฟัน.....เจอตอนยืนเข้าแถวธรรมดา
ที่หันไปมองเพราะว่าเมย์เสียงเมาท์ดังมาก
ดังมาก ๆๆๆๆๆๆๆๆ
ส่วนอุ่นกะเบลล์ จำได้ตอนเดินมาเรียนในแอล แล้วหันหลังกลับไปมอง
ได้ยินใครซักคนพูดว่า "ชั้นว่าจะไปกินอาหารเช้าที่ห้องแก"
เลยคิด...เอ...ผู้หญิงพวกนี้ทำกับข้าวในห้องนอนกันด้วยเหรออ
ก็แค่นั้นแหละ...แต่ไม่ได้คุยด้วย
เอาเป็นว่า เทอมสอง พวกเราก็รวมกันได้ไงไม่รู้.....คงเป็นบุญเก่าที่เคยทำ
แต่ตัวเชื่อมสำคัญมาก...ก็คือ........ต่ายกะตั้ม ????
ตอนอยู่หอ......ตอนนั้นเรากำลังเคร่งกะชมรมพุทธ....แต่ทว่า.....
เรื่องราวปั๊ปปี้เลิฟ ก็มีมาบ่อย ๆ ให้เราได้เข้าไปยุ่งทุกที
นั่นแหละ.....เราทำได้แค่นั้น...ในบางครั้งที่บางคนมีน้ำตาด้วย....
แต่สุดท้าย ก็ลงท้ายที่รอยยิ้มใช่มั้ยล่ะ.....
ก็มีทำกลุ่มค่ายเยาว์กันด้วยเนอะ...ที่เดียร์กะอุ่นเป็นน้องปลอม...เด็ก ๆก็เชื่อกัน
เชื่อได้ไงไม่รู้แฮะ.....
ที่ลืมไม่ได้ที่ศาลายา ก็...วันที่หนึ่งธันวา แต๊งส์พี่
นอกจากจะเป็นเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ของประธานชั้นปีแล้ว
กลุ่มเรา...ยังได้ไปร้องเพลงประสานเสียงด้วย
แม้จะเทรน ตุ๊ สมสัก กะ อ้น อย่างหนัก
แต่สุดท้าย ก็แป้ก
September 28 พร้อมหน้าพร้อมตาพร้อมหน้าพร้อมตา
วันอังคารที่ 27 กย. 48 นอกจากจะเป็นวันเลี้ยงพวกต่าย เมย์ กิฟท์
ก็ยังเป็นวันสอบไฟนอลครั้งสุดท้ายในชีวิต ของหลาย ๆ คน
มีถ่ายรูปกัน....รู้สึกว่า...เราไม่หล่อเลย..
 ตอนกินเลี้ยงกัน ก็ไปกันครบกลุ่ม
อันนี้รู้สึกดีมาก ๆ แค่นั้นก็พอและ ไม่ต้องอะไรมากมาย
คบกันมาห้าปีแล้วเหรอเนี่ย???
นั่งคิดมาหลายทีเหมือนกันว่า....ทำไร ๆ กะกลุ่มเนี่ย น้อยไปหน่อยมั้ง
เลยอดเสียดายนิด ๆ .....
มีคนบอกว่าสามสิ่งที่ไม่สามารถเรียกกลับมาได้
หนึ่งในนั้นคือเวลา.....
แต่วันนี้...ก็ดีอย่างนึงนะ เอิ๊บกะอ้นได้ออกไปเปิดตัว
ทำงานกลุ่มกัน...แทบจะครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ
อุ่นก็เป็นคนจดเหมือนเดิม...เพราะเวลาเรียนคลินิกทีไร
กลุ่มเราก็มีอุ่นเป็นคนจดทุกที
ตอนพรีเซนต์.....ก็ออกมาน่ารักดี
มีแป้กมั่งสองสามครั้ง....แต่ถือว่าประสบผลสำเร็จ
ยิ่งตอนยิงมุข..เข้าเข้าแถวเคารพธงชาตินะ ฮากันตรึม
แล้วพอบอก...ให้คณะบดีมาพูดหน้าเสาธง....เสียงก็ตรึม ๆเลย
ห่ะๆๆ น่ารักดี...กลุ่มเราเอง
เมื่อคืนถึงบ้านตอนทุ่มกว่า ๆ ... รู้สึกเหนื่อยมาก
คงเพราะนอนไม่พอมาสองวันติด ๆ แถมยังหิวอีก
Hypoglycaemia สุด ๆ.... สุด ๆ จริง ๆนะ
เกือบจะเป็นลมบนรถเมล์ (จะเป็นลมจริงจริ๊งง)
ถ้าเป็นไรไปเนี่ย..จะมีใครดูแลคนบอบบางอย่างเรามั้ย
รึว่า...กระเป๋ารถจะกระทืบซ้ำแล้วไล่ลง....
ถึงบ้าน พี่ซื้อซีดี โปงลางสะออน ไลฟ์ อิน บางกอกมาดู....(ตลกปริญญาเชียวนะ)
ฮามาก ๆ ทำไมฮาอย่างงี้นะ แต่ละคน...เรียนสูง ๆ ทั้งนั้น
ทำไปได้นะ.....แต่ฮาจนลืมไปว่าไฮโปอยู่
กินข้าวเสร็จเล่นเน็ต...กะว่าจะไปงีบซักสองชั่วโมง
ค่อยมาอาบน้ำ......
แต่ตอนนี้...ก็แปดโมงเช้าและ....
ถ้าวันนี้มีเรียนนะ...สบายเลย ไม่ต้องเปลี่ยนชุด...
ยังมีภาระที่ต้องรับผิดชอบอีกสามงานใหญ่ๆ
หนึ่งสอบใบประกอบ สองโปรเจ็ค สามสมัครงาน
หนัก ๆ ทั้งนั้นเลย...!!! ตอนนี้ ต้องเพ่งที่สอบใบประกอบก่อน
เพราะลองดู OSPE เก่าแล้ว.....เราไม่ไบรท์เลย
คิดโยงไม่เก่งเล้ย...จริง ๆ ให้ตาย
จริง ๆ เรื่องอย่างงี้นะ เจอโจทย์ต้องเซนส์ได้แล้ว
ว่าเค้าอยากรู้เรื่องไร แต่เราทำไมนั่งเอ๋อหว่า
รึว่า......หัวใจเรา......ไม่ได้อยู่ตรงนี้
 |
|
|
