fUji

อาทิตย์นี้เร็วมาก ๆ ทำให้เห็นค่าของเวลามากขึ้น

พี่หยง ตัวแทนขายประกัน บอกว่า มีเงินเป็นล้านก็ซื้อเวลาแม้วินาทีเดียวไม่ได้...

จริง ๆ ซื้อได้นะ แต่ไม่อยากเถียงแก มันแล้วแต่มุมมอง

ยังไงซะ อาทิตย์นี้ก็เร็วอยู่ดี

 

คืนวันพฤหัสฯ เลี้ยงวันเกิดพี่ต้อม พวกอาเจ๊ นาน ๆ เจอครบแก๊งค์ ก็เอากันใหญ่

อิจฉาปอเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มางาน

เพราะมันโคตรง่วง กลับดึกจริงๆ

ออกจากร้านอาหาร ก็ไปห้องพี่หลีต่อ

ห้องสวยดี แต่ไกลที่ทำงาน

อยู่ในเมือง ชอบ แต่คงไม่ตามเข้ามาอยู่ ตื่นสายไม่ได้

 

ก่อนไปเลี้ยง ก็มีเรื่องเคืองพี่ต้นเล็กน้อย

แต่ถือซะว่าเราเป็นเด็ก อีกอย่าง คนอย่างเรามันเคืองแป๊ปเดียว

ก็ปล่อยแกไปเหอะ

 

จริง ๆ อาจารย์เจี๊ยบเคยบอกว่า มีเรื่องอะไรก็ตาม อย่าเอาไปพูดให้คนที่ทำงานฟัง

ก็พยายามที่จะเชื่อฟัง

เพราะคิดว่าเรือ่งนี้มันน่าที่จะเชื่อ

แต่เอาเข้าจริงๆ บางเรื่องมันก็อยากถ่ายเทความเครียดให้คนอื่น

เรื่องไรจะเก็บไว้เน่า ๆ คนเดียว

ก็ขอบใจเจ๊กลอน ที่รับฟัง

 

ช่วงอาทิตย์ก่อน วิน คู่หูเราลาออก

จะว่าคู่หูก็ไม่ถูก เพราะไม่ค่อยคุยกัน แต่เค้าจับคู่ให้ ...

คนที่นี่เค้าชอบ..จับคู่ผู้ชายกะผู้ชายเนี่ย

นิด ๆ หน่อย ๆ ก็กรี๊ดๆๆๆๆ เดินมาด้วยกันก็กรี๊ด เห็นเป็นดาราไปได้

คราวก่อน ซ้อมดับเพลิง ไปโอบไอ้เทพ เพื่อจับหัวฉีดน้ำ

สาว ๆ โปรดักชั่นก็กรี๊ดๆๆๆๆๆ ... ไรของเค้าเนี่ย

แถมเชียร์เอาอีก ๆๆๆๆๆๆๆ

เอ่ออ ไม่ใช่ละครลิงนะ

 

เรื่องวิน ก็กะแต่แรกแล้วล่ะ ว่ามาดคุณหนู อย่างงี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน?

มีอย่างที่ไหน เดินเข้าคลังด้วยกันดี ๆ ก็ถามว่า ตัววินเหม็นมั้ย?

วันนี้ลืมฉีดน้ำหอม...????

อยากให้ดม หรือว่าอะไร...ไม่เคลียร์..?? เลยไม่ได้ตอบ

แล้วก็ไปจริงๆ

ก่อนไป แอบส่งสายตามาด้วยวุ้ย..เหอะๆๆๆ

อะโด่ นึกว่าจะแน่

ปิดตำนานก๊อปไมค์ของบริษัทฯ

ยังไงก็ขอโทษ ที่ไม่ได้ไปงานเลี้ยงส่ง

พอดี ติดนัดพี่ลาวัลย์......ขาประจำมื้อเย็น

 

วันนี้แปลกพิลึก นั่งทำงานอยู่ดี ๆ ก็คิดถึงบ้านนอกขึ้นมาซะอย่างนั้น

เคยวิ่ง เคยเล่น ทำอะไร ยังไง กะใคร มันชัดไปหมด

ที่ชัดที่สุด ก็เป็นซอยบ้านไอ้ออยตอนเที่ยงๆ ทำไมต้องเที่ยง ๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน

เป็นซอยที่ไม่มีอะไรเลย แต่ทำไมเห็นภาพนี้ลอยไปลอยมา

ก็ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เดินเข้าไปในซอยนั้นอีกรึเปล่า รู้แต่ตอนเด็ก ๆ เวลาเล่นก็จะเข้าซอยนี้ประจำ

บ่อยพอ ๆ กะไป โรงเรียนเลยทีเดียว

แม่ไอ้ออย ชื่อหง ตามันชื่อผล ยายมันชื่อดม

ล้อซะจนจำแม่น มันโกรธ แต่ตากะยายมันกลับเอ็นดู

แต่เราก็ไม่เคยเรียกแม่มันว่า อี เหมือนที่เด็กคนอื่นล้อหรอกนะ

เพราะที่บ้านสอนมาดี

ตอนนี้ก็ลาโลกไปหมดแล้ว เหลือไว้แต่ชื่อ

ยายดม เป็นซี้ย่าทา ย่าแท้ๆ ที่เราโคตรรักเลยนะ

เห็นรูปย่าไม่ได้...ต้องร้องไห้ทุกที...ผู้หญิงแก่ ๆ ตัวผอม ๆ หัวหงอกไปหมด

สวยได้ใจมาก

แต่ถึงเราจะโคตรรักยังไง สัญญากะย่าว่าไง

สุดท้าย ก็ทำให้ไม่ทัน แม้แต่ตอนย่าตาย เรายังไม่ได้บวชให้เล้ย

เลวจริงๆ

 

พอภาพมันกลับมาวนเวียนในหัว ก็ได้แต่เสียดายช่วงเวลา

นั่งเหงา คิดถึงอดีตกว่ายี่สิบปีก่อน

ถ้าเจ้านายเห็น ก็คงหาว่านั่งไร้สาระ

แต่เรากลับรู้สึกว่า มันไม่ได้ไร้สาระซะหน่อย ความสงสัย มันพรั่งพรูออกมา ยิ่งกว่าน้ำตาของคนอกหัก

อยากรู้....ว่าอดีตมันหายไปไหน ใครเป็นคนเก็บอดีตไว้ นอกจากสมองแล้ว มันน่าจะมีที่ไหนซักที่ ที่รวมอดีตเอาไว้

แล้วถ้าที่ตรงนั้นมีจริง.... อดีตมันจะเป็นรูปร่างหน้าตายังไง จะมีความละเอียดเป็นวินาที หรือชั่วโมง หรือ ปี

แล้วมันจะเก็บเป็นคน ๆ ไปรึเปล่า หรือ ไม่จำเพาะ

จะมีใครหาคำตอบให้ได้บ้างมั้ย?

ถ้ามันมีอยู่จริง....จะยอมทำทุกอย่างเลย

เพื่อจะขอไปลบเรื่องบางเรืองที่มันคอยวนลูปกลับมาทำร้ายจิตใจอันงดงามของเรา เหอะๆ

จะลบย่าออกไปดีมั้ยเนี่ย

คิดถึงบ่อยเหลือเกินช่วงนี้

คิดถึงแล้วน้ำตาก็คลอ

น้ำตาคลอ แล้วก็คัดจมูก

หายใจไม่ออก นอนไม่หลับ ทำงานไม่ได้ เจ้านายหักเงินเดือน

หรือจะลบอดีตตอนปีสี่ปีห้า

 

บ้าบอคอแตก

 

ปล. ย่าผม ปู่ผม ตาผม ลุงผม ตาผล ยายดม ไอ้ออย ทุกคนที่ร่วมมีชีวิตในอดีตของผม

ไปสู่สุคตืเด้อ..... RIP

ถ้าหากผมจะต้องกลับมาเกิดเป็นคนอีก หมายถึง ยังมีบุญพอน่ะ

ก็ขอให้....ได้มาร่วมสร้างความทรงจำ กันใหม่ แบบว่า สร้างใหม่เร้าใจกว่าเดิม

ภาคสองให้มันกว่าภาคแรก

เพราะตอนนี้ ที่จำได้...มันเยี่ยมยอด อีหลีดิ๊

 

....แต่วันนี้....ผมคิดถึงทุกคนจริง ๆ... นะ......

 

วันนี้....ผมเป็นอะไรไม่รู้

 

ย่ามาหาทีดิ....มาให้กอดหน่อย

มาเข้าฝันก็ได้...ผมคิดถึง